musicians      composers      interviews      masterclasses      competitions      festivals      writings      cd's    cdarchive    

CD'S

 

 
ADAM GORB'S SONATA FOR CLARINET AND PIANO

(EN) Strange things sometimes happen to radio recordings. They can disappear completely from sight and reappear years later as rather brilliant cd's. At least this is the case with the present recording, a sonata for clarinet and piano by the British composer Adam Gorb (b.1958).
Gorb is one of those composers who do not shy away from experimentalism, but who are also concerned about the accessibility of their music. In fact it is a priority for him to be accessible to his audience. If music can't touch the heart of the listener it misses the point of music altogether, according to Gorb. This is perhaps one of the reasons why his music is so much in demand by amateur music organisations and military show bands, although he also often receives commissions from professional orchestras.
Gorb's sonata for clarinet and piano is written in four-movement form: allegro energico, scherzo, largo -- finale. The formal construction of the work may be called classical, containing characteristics which one finds in many pieces. The sonata demands virtuosity from the performers, in terms both of individual technique and also of ensemble playing. It's a real players' work with constant interplay of rhythmic and lyrical elements in the dialogue between the two instruments. An important aspect of the ensemble playing is the concentration of the two instrumentalists, who interrupt each other imitatively, or give each other room to come to the fore soloistically or else come together in unison passages.
What makes this composition particularly interesting is however the fact that it is typical of the personal style of the composer Adam Gorb. The second movement scherzo starts off as a continuation of stylistic characteristics of the first movement allegro energico until South American rhythms suddenly appear in the piano part. These are then developed imitatively in both instruments while the clarinet plays music reminiscent of a classical cadenza mixed with elements of jazz. The largo can be seen as a transition to the exuberant finale. The clarinet part is a sort of meditative jazz supported by sostenuto chords in the piano. The finale is the work's apotheosis, a summing up of everything that has been heard in the sonata so far. Here again one is struck by the imitative passages which here develop into Bach-like fugal constructions, worthy of a finale. The sudden changes of scene, surprising personal touches and jazz-like elements give brilliance to this glorious sonata.
The work is dedicated to the performers André Kerver and Andrew Wise, who have acquitted themselves outstandingly of their task to make this a noteworthy performance.
CD Adam Gorb -- sonata for clarinet and piano (1991), performed by André Kerver, clarinet & Andrew Wise, piano, not available in the shops, for info Andrew Wise and Adam Gorb.

ADAM GORBS PIANOSONATE VOOR KLARINET EN PIANO

(NL) Soms gebeuren er wonderlijke zaken met radio-opnames. Ze verdwijnen in het niets, duiken na jaren weer op, en worden daarna op meesterlijke wijze op CD gezet. Althans, dat is het geval met onderhavige opname, een sonate voor klarinet en piano van de Britse componist Adam Gorb (*1958).
Gorb is een componist die in zijn werken het experimentele karakter opzoekt, maar ook aandacht besteedt aan de toegankelijkheid van zijn muziek. Toegankelijkheid staat zelfs bij het componeren steeds voorop. Werken die het hart van de toehoorder niet raken gaan voorbij aan de essentie waar het in de muziek om draait, aldus Gorb. Dat verklaart waarom hij regelmatig compositieopdrachten krijgt van amateurmuziek-organisaties en militaire showbands, maar ook beroepsorkesten melden zich bij hem om een opdracht te plaatsen.  
Gorbs sonate voor klarinet en piano is geschreven in een vierdelige vorm: allegro energico, scherzo, largo-finale. De formele opbouw van het werk mag klassiek worden genoemd en het werk bevat kenmerken die in ieder willekeurig muziekstuk zijn aan te treffen. De sonate vereist van de uitvoerders virtuositeit in techniek en samenspel. Het is een echt speelstuk waarin ritmische en lyrische passages elkaar afwisselen in het tweegesprek dat klarinet en piano met elkaar voeren. Van belang in het samenspel is vooral een geconcentreerd zijn van de een op de ander, omdat men steeds op imitatieve manier op elkaar inhaakt, men elkaar solistisch de ruimte geeft en men daarna gezamenlijk unisono de weg vervolgt.
Wat de compositie echter interessant maakt is het gegeven, dat de sonate muzikale kenmerken bevat die typisch zijn voor de componist Adam Gorb. Het tweede deel scherzo vormt in eerste instantie een voortzetting van bovengenoemde kenmerken uit het eerste deel allegro energico, totdat plotseling in de piano moderne Zuid-Amerikaanse ritmes verschijnen. Dit gegeven wordt in beide instrumenten ook weer imitatief verwerkt, terwijl de klarinet passages ten gehore brengt die sterk doen denken aan een klassieke cadens die vermengd is met elementen van vrije jazz. Het largo kan beschouwd worden als een overgang naar de uitbundige finale. In de klarinetpartij is een soort meditatieve vrije jazz te horen die ondersteund wordt door dragende akkoorden in de piano. De finale vormt de apotheose van het stuk en is een samenvatting van wat er in de sonate zoal aan bod is gekomen. Ook hier vallen vooral de vele imitatieve inzetten weer op die nu uitgroeien tot op Bach gelijkende fugatische constructies, een finale waardig. Het zijn in dit werk vooral de plotse scènewisselingen, de verrassende persoonlijke wendingen naar moderne ritmes en jazzachtige elementen die de sonate in haar volle glorie doet schitteren.
Het werk is opgedragen aan de uitvoerders André Kerver en Andrew Wise. Zij hebben zich uitstekend gekweten van hun taak om van deze uitvoering een bijzondere te maken.
CD: Adam Gorb - Sonate voor klarinet en piano (*1991), uitgevoerd door André Kerver klarinet en Andrew Wise piano, niet in de handel verkrijgbaar, info Andrew Wise en Adam Gorb..

©  2007 Frans Waltmans